Περιοδικά | Piazza Memoria | Εκδηλώσεις | Συνεντεύξεις | Κείμενα | Εκδόσεις

Α’ έκδοση: Δεκέμβρης 2025, Traverso

Σελίδες: 72

Μετάφραση-πρόλογος-επιμέλεια: Κομήτης Holzkamp

Όπως είπαμε, η φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης αποκαλύφθηκε σε όλο της το εύρος πολλά χρόνια μετά το τέλος του Β’ΠΠ. Οι κρατούμενοι του Άουσβιτς, της Τρεμπλίνκα, του Μπούχενβάλντεν κ.λπ. δεν είχαν smart phones, δεν μπορούσαν να μεταδώσουν σε πραγματικό χρόνο τις εικόνες της κτηνωδίας που βίωναν καθημερινά κάτω από την απόλυτη εξουσία των Ναζί. Το «δεν γνωρίζαμε τι συνέβαινε» δεν δικαιολογεί τίποτα από τη ναζιστική φρίκη. Έχει, ωστόσο, μια αντικειμενική διάσταση: η ακριβής γνώση των συνθηκών κράτησης στα στρατόπεδα θανάτου κατέστη προσβάσιμη μόνο μετά την κατάργησή τους και αφότου πέρασαν μερικά χρόνια. Ώστε όταν πια το μέγεθος της φρίκης φανερώθηκε σε όλο του το εύρος, ένα άλυτο ερώτημα ξεπρόβαλε για κάθε πιθανό εχθρό του φασισμού: τι νόημα έχει ακριβώς αυτό το «ποτέ ξανά» όταν «αυτό» είναι πλέον παντού;

Οι εικόνες που φτάνουν εδώ και δύο χρόνια ασταμάτητα από την πολιορκούμενη Γάζα στερούν από το καθένα μας την δυνατότητα να επικαλεστεί αύριο ότι «δεν γνωρίζαμε τι συμβαίνει». Οι δικαιολογίες, βέβαια, δεν σπανίζουν ειδικά σε έναν (δυτικό) κόσμο γενικευμένης απάθειας, υποκρισίας και κυνισμού. Οι μεσολαβήσεις της ηθικής από τις καταπιεστικές ιδεολογίες της πρωτοκοσμικής υπεροψίας, η αίσθηση ασφάλειας που προξενεί η ταύτιση με τον (στρατιωτικά και τεχνολογικά) ισχυρό, ο εξωτισμός του οριενταλισμού, ακόμα και εκείνα τα χυδαία κρατικά ιδεολογήματα του αντιμουσουλμανισμού και της αντιισλαμικής τρομοκρατίας, παρέχουν πρόσφορες δικαιολογίες για να στρέψουμε το βλέμμα μας από το αποτρόπαιο.

Η Παλαιστίνη αναδύεται σήμερα ως εκείνο το πεδίο όπου η ηθική του κόσμου αναμετράται στα ίσια με την εποχή της.

Μουσουλμάνους αποκαλούσαν μεταξύ τους οι κρατούμενοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης εκείνους τους συντρόφους τους που είχαν απανθρωποποιηθεί σε τέτοιο βαθμό από τη βία των συνθηκών κράτησης, ώστε είχαν εγκαταλείψει κάθε ελπίδα για ζωή και περιφέρονταν ανάμεσά τους σαν ζωντανοί νεκροί, σαν όρθια πτώματα. Ως αποτέλεσμα του σταδιακού υποσιτισμού, δηλαδή της επιβαλλόμενης λιμοκτονίας, οι «μουσουλμάνοι» των Λάγκερ κατέρρεαν ηθικά και σωματικά, αδιαφορούσαν για ό,τι συνέβαινε γύρω τους.

[…] Καμιά αριθμητική του θανάτου δεν είναι ικανή να ταξινομήσει τα μαζικά εγκλήματα με βάση την φρίκη που έχουν προκαλέσει‧ καμιά γενοκτονία δεν είναι λιγότερο αποτρόπαια από κάποια άλλη. Σε μια τραγική στροφή της ιστορίας 80 χρόνια μετά το Άουσβιτς, κάποιοι άλλοι «μουσουλμάνοι», κυριολεκτικά αυτή την φορά, εξαναγκασμένοι/ες να δέχονται επί σχεδόν δύο χρόνια την γενοκτονική βία των όπλων και του λιμού ενός πανίσχυρου στρατού, κάνουν δυστυχώς το αποτρόπαιο ξανά επίκαιρο.

[απόσπασμα από τον Πρόλογο του βιβλίου]

Για παραγγελίες & επικοινωνία: antifatraverso@gmail.com

Έρευνα-συγγραφή-επιμέλεια: α/74 αυτόνομη ομάδα έρευνας

Α’ έκδοση: Αθήνα, Ιούλης 2024

Σελίδες: 400

Ένας πόλεμος τελειώνει το 1949 κι ένας άλλος αρχίζει το 1991‧ μια καπιταλιστική κρίση ξεσπάει το 1973, είκοσι ακριβώς χρόνια μετά τον νηφάλιο σχεδιασμό της ενδογενούς καπιταλιστικής ανάπτυξης το 1953‧ τρεις μεγάλες εξεγέρσεις (1944, 1965, 1973) κι άλλες δυο μικρότερες (1960, 1976) αναδύονται κάτω από το βαρύ πέπλο του κράτους της Δεξιάς, της επταετούς πολιτικής απαγόρευσης της εργατικής τάξης και των μεταπολεμικών πολιτικών για την αρνητική της ενσωμάτωση. Από την ταραχώδη εμφάνιση του λαϊκού παράγοντα το Δεκέμβρη του ’44 μέχρι τον Ιούλη του ‘65 μεσολαβούν δύο δεκαετίες αλματώδους καπιταλιστικής ανάπτυξης‧ και μέχρι την επανεμφάνισή του στα μακεδονικά συλλαλητήρια του ‘92 μεσολαβούν άλλες τρεις. Όσες ακριβώς μεσολαβούν από το ‘44 μέχρι το ‘73, δύο ιστορικές στιγμές που το επαναστατικό υποκείμενο κοιτάχθηκε στον καθρέφτη, ανεξάρτητα από το είδωλο που τελικά αντίκρυσε.

Στις σελίδες αυτού του βιβλίου η ταξική μεροληψία μας είναι εμφανής. Οπωσδήποτε δεν γράφουμε μια ιστορία για όλους. Συντάσσουμε τις αδρές γραμμές του ταξικού μας παρελθόντος, προσδοκώντας ότι έτσι συνεισφέρουμε στο παρόν του. Χωρίς να παύουμε στιγμή να είμαστε θυμωμένες με αυτή τη χώρα, τα αφεντικά και τους φασίστες της. Κι αν αναρωτιέστε τι σημαίνει οι πολέμιοι του κράτους και του καπιταλισμού να συντάσσουν την ιστορία του εχθρού τους, καλωσήρθατε στην ήπειρο της στρατευμένης έρευνας!

Ο φεμινισμός ήταν μια εξέγερση ενάντια στον ετεροκαθορισμό μας ως σώματα που αξίζουν μόνο για την φαντασιακή τους ετοιμότητα να αυτοθυσιάζονται και να εξυπηρετούν άλλους ανθρώπους. Ήταν μια εξέγερση ενάντια στην άποψη πως το καλύτερο που μπορούμε να περιμένουμε από τις ζωές μας είναι να γίνουμε οικιακές και σεξουαλικές υπηρέτριες των αντρών και να παράγουμε εργάτες και στρατιώτες για το κράτος. Αγωνιζόμενες για το δικαίωμα στην έκτρωση, ενάντια στους βάρβαρους τρόπους που πολλές από εμάς αναγκαζόμαστε να γεννήσουμε, ενάντια στον βιασμό μέσα κι έξω από τον γάμο, ενάντια στη σεξουαλική αντικειμενοποίηση και το μύθο του κολπικού οργασμού, αρχίσαμε να ξετυλίγουμε τους τρόπους με τους οποίους τα σώματά μας έχουν σμιλευτεί μέσα στον καπιταλιστικό καταμερισμό της εργασίας.

Στο κείμενο που ακολουθεί αναλύω τη θεωρία του Μαρξ για τις μηχανές στον καπιταλισμό. Το επιχειρώ αυτό προκειμένου να συνεισφέρω στη συζήτηση σχετικά με την «άυλη εργασία». Σε αυτή τη συζήτηση, λοιπόν, υιοθετώ μια ακραία θέση. Υποστηρίζω πως οι υπηρεσίες, τα πολιτισμικά προϊόντα, η γνώση και η επικοινωνία είναι «υλικά αγαθά» και η εργασία που τα παράγει είναι επίσης υλική, ακόμα κι αν δεν είναι σε όλες τις περιπτώσεις άμεσα αισθητή ή χειροπιαστή. Προκειμένου να κάνω σαφείς τους ισχυρισμούς μου, χρειάζεται να προτείνω ένα μοντέλο εργασίας ως απάντηση στους «ανυλιστές» καθώς, όπως ισχύει για κάθε μοντέλο, έτσι και γι’ αυτό, απαιτείται ένα «μηχανικό υποκατάστατο. Γιατί το μοντέλο κατανόησης της ανθρώπινης εργασίας στον καπιταλισμό είναι η μηχανή, που -υποτίθεται πως- μπορεί να την αντικαταστήσει κατά τη διάρκεια της καπιταλιστικής παραγωγής. (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Για παραγγελίες : antifatraverso@gmail.com

        Τί είναι οι ψηφιακές εφαρμογές ψυχικής υγείας, σε ποιους/ες απευθύνονται και τι σχέση έχουν με την covid-19; Που στοχεύουν οι ψηφιακοί τεχνολόγοι της ανθρώπινης ψυχής και ποιος είναι ο ρόλος της Ιατρικής και της Ψυχολογίας; Πως επιχειρείται να κωδικοποιηθεί ο ανθρώπινος παράγοντας και πως γίνεται να μεσολαβηθούν τα συναισθήματά μας από νέες μηχανές; Ποιο υποκείμενο δελεάζεται από την “θύελλα της προόδου” και, τελικά, πως ακριβώς αυτές οι τεχνολογικές καινοτομίες διαμορφώνουν την αντίληψη που σχηματίζουμε για τα συναισθήματά μας; Υπάρχει περίπτωση στο μέλλον να αντικατασταθούν τα ψυχιατρεία από applications και τα γραφεία των ψυχολόγων από “ψηφιακά ντιβάνια”;

Για παραγγελίες : antifatraverso@gmail.com

Φλεβάρης 2021

Έρευνα-συγγραφή-επιμέλεια: πρότζεκτ21

Σελίδες 368

Περιγραφή : Σε αυτόν τον τόμο μπορείτε να διαβάσετε μια αναλυτική προσέγγιση της ιστορικής φυσιογνωμίας των απαρχών του ελληνικού κρατικού και καπιταλιστικού σχηματισμού. Πρόκειται για μια προσέγγιση η οποία έχει καταστρωθεί από κάποιους κατ’ ουσίαν πολέμιους του ερευνητικού αντικειμένου τους. Κι αν αναρωτιέστε τι σημαίνει οι πολέμιοι του κράτους και του καπιταλισμού να συντάσσουν την ιστορία του εχθρού τους, καλωσήρθατε στην ήπειρο της στρατευμένης ιστοριογραφίας! Εδώ δεν λέγονται γενικά «αλήθειες», όμως τα «ψεύδη» αποφεύγονται όπως ο διάολος αποφεύγει το λιβάνι. Εδώ συστηματοποιείται η παραγωγή της ιστορικής γνώσης και ερμηνείας προκειμένου να χρησιμεύσει για την εξαγωγή μιας ανταγωνιστικής στην κυρίαρχη ιδεολογίας. Εδώ επιχειρείται η παραγωγή ιστορικής άποψης και πολιτικής γνώμης, τέτοιας υφής και ποιότητας, όχι για να κάνουμε μια «πρωτότυπη ανακοίνωση» σε ένα επιστημονικό συνέδριο, αλλά για να οπλίσουμε τις τάξεις των εχθρών του γερασμένου κόσμου με τεκμηριωμένη γνώση και αναλυτικά εργαλεία αντικαπιταλιστικής, αντιεθνικιστικής και αντιμιλιταριστικής χρήσης.

Για παραγγελίες : antifatraverso@gmail.com