Αυτό που θέλουμε να υπογραμμίσουμε εδώ είναι το γεγονός
πως η κολοσσιαία, υπερτεράστια διαδήλωση που συγκλόνισε σύσσωμο τον
αριστερό, αναρχικό, δεξιό κλπ εθνικό κορμό εμφανίστηκε συγχρονισμένη με
δύο εθνικούς στόχους και προσπάθησε να αρθρώσει τα κινήματα σε αυτούς,
αγκιστρώνοντάς τα στην εθνική ενότητα που σύσσωμη απαιτεί τα δικαιώματά
της από το κράτος της. Κάπως έτσι η φεμινιστική διαδήλωση της 8/3 έπρεπε
να καταλήξει στη Hellenic Train, κεντράροντας σ’ αυτό το περιεχόμενο, αντί
πχ στο να φέρει στη δημοσιότητα τα ζητήματα που αφορούν την οργάνωση
των κύκλων εργασιών του trafficking από το ίδιο το ελληνικό κράτος και τους
μπάτσους του. Η οργή των οπαδών όλων των ομάδων για την γενική ιδιώνυ-
μη μεταχείρισή τους από το ελληνικό κράτος, αλλά και πιο συγκεκριμένα
για την ποινικοποίηση των συνδέσμων και την ποινική αντιμετώπισή τους ως
«εγκληματικές οργανώσεις», έπρεπε να μετατραπεί σε δίκαιη αγανάκτηση
για το μπάζωμα. Και φυσικά σε αυτά έπρεπε να προστεθεί και μια βόμβα στα
γραφεία της Hellenic Train ώστε το μήνυμα να φτάσει σίγουρα στον αποδέκτη
του: θέλουμε κρατικοποίηση του σιδηρόδρομου.
Η αναφορά στα Τέμπη έγινε κάτι σαν το «όχι» στο δημοψήφισμα του 2015
ή σαν την «ατομική ευθύνη» και το «χειροκρότημα στους υγειονομικούς»: ένα
είδος κινηματικής ευπρέπειας που στην πραγματικότητα είναι η συνεισφορά
των οργανώσεων της αριστεράς και των κινημάτων στους εθνικούς στόχους.
Ο εθνικισμός δεν είναι μια από τα πάνω διδασκαλία, είναι μια μορφή πολιτικο-
ποίησης του προλεταριάτου που το συντάσσει με το κράτος των αφεντικών του.