Φαίνεται πως αυτή η παλιά διευθέτηση έκανε τον κύκλο της και δεν μπορεί
να γίνει άλλο πια ανεκτή από το ελληνικό κράτος, που μετασχηματίζεται βίαια
προκειμένου να μπει με όρους αξιώσεων στο καπιταλιστικό περιβάλλον της
νέας εποχής.
Η ελληνική ύπαιθρος πρέπει να αρχίσει να μοιάζει με την πόλη. Τα πετρόκτιστα καταλύματα πρέπει να νομιμοποιηθούν και να δηλωθούν στο ψηφιακόμητρώο τουριστικών καταλυμάτων. Οι γραφικές ταβέρνες πρέπει να εφαρμόσουν καθεστώς ψηφιακής κάρτας εργασίας για το προσωπικό τους. Οι
μικροπαραγωγοί της υπαίθρου πρέπει να εκσυγχρονιστούν αν θέλουν να
συνεχίσουν να παίρνουν κοινοτικές ενισχύσεις –ακόμα κι αν αυτό σημαίνει
ότι πρέπει να ξεριζώσουν τα κηπευτικά και να προσλάβουν ΑΙ γεωπόνο που
θα επιβλέπει το κτήμα με drones και θα στέλνει σε real time συμβουλές στο
smart phone. Κι όσον αφορά τις καραμπίνες, πρέπει να γίνει αυτονόητο ποια
γουρούνια έχουν το μονοπώλιο της βίας: στις πόλεις τα ματ και οι δελτάδες
και στην ύπαιθρο οι οπκίτες και οι ταετζήδες.
Αν ισχύει ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε ένα ώριμο στάδιο προετοιμασίας για πόλεμο, αυτό σημαίνει ότι το προλεταριάτο πολύ γρήγορα
πρέπει να μάθει να ζει διαφορετικά σε σχέση με πριν. Από το πού κατοικεί και
πώς δουλεύει μέχρι το τί τρώει και πώς διασκεδάζει. Λιγότερη κυκλοφορία,
μικρότερη κατανάλωση, αλλιώτικη ζωή, ελάχιστη ελευθερία: περισσότερες
διαταγές, περισσότερη τεχνολογία, περισσότερο κράτος.