…
Αλλά δεν είμαστε τίποτα απ’ όλα αυτά.
Είμαστε antifa. Είμαστε εργάτες. Είμαστε εργάτριες.
Και σιχαινόμαστε το στρατό και τους φασίστες όπως ο διάολος το λιβάνι!
Έχουμε την άποψη ότι ο πόλεμος είναι παγκόσμιος. Η Ουκρανία, η
Παλαιστίνη, ο Λίβανος και το Ιράν είναι απλά διαφορετικές όψεις μίας και
ενιαίας συνθήκης που διατρέχεται από το βίαιο γκρέμισμα του παλιού κόσμου,
με τον οποίο ούτως ή άλλως είμαστε σε πόλεμο, και την αντικατάστασή του
από τον νέο, που ακόμα δεν έχει διαμορφωθεί.
Έχουμε την άποψη ότι ο κόσμος είναι εμπόλεμος ανάμεσα στην εργατική
τάξη και τη συμμαχία αφεντικών και μικροαστών. Διακρίνουμε μεροληπτικά
τα συμφέροντά μας και τα θεωρούμε ασυμβίβαστα με τα δικά τους και την
σχέση μας μαζί τους ως ανειρήνευτη. Νιώθουμε μίσος για τους φασίστες και
τους ψηφοφόρους τους, τους ρουφιάνους μικροϊδιοκτήτες και τους ρατσιστές
νοικοκυραίους, τους σεξιστές και τους μισογύνηδες.
Πιστεύουμε ότι το ελληνικό κράτος προετοιμάζεται να μπει με ακόμα πιο
αποφασιστικούς όρους στην πλανητική σύγκρουση. Στέλνει όπλα στο εξω-
τερικό και εκδίδει πολεμικά ανακοινωθέντα στο εσωτερικό, συγκαλυμμένα
με «ειρηνικά» προσχήματα. Διαφημίζει το παιδομάζωμα στον στρατό ως
«ευκαιρία» και παίρνει μέτρα για τα φέρετρα ως μια ιδέα με την οποία πρέπει
να εξοικειωθούμε….