Το βίντεο αυτό ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του 2021 μέσα σε πολιτικούς χρόνους που τρέχουν γρήγορα και κινδυνεύεις να σ’ αφήσουν πίσω λαχανιασμένη/ο και αδύναμη/ο. Το βίντεο αυτό φτιάχτηκε σε χρόνους που δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για δισταγμούς γιατί κάθε κόμπασμα στοιχίζει απώλειες στην ίδια μας την καθημερινή ζωή. Το βίντεο αυτό φτιάχτηκε σ’ εποχές Covid και πιθανόν όταν προβληθεί στο όποιο pc πολλά ήδη να έχουν αλλάξει και πολλά κομμάτια του ν’ αποτελούν ήδη παλιό επεισόδιο αυτής της ιστορίας. Όμως, αυτό που δεν θα έχει αλλάξει είναι η πεποίθηση μας ότι ζούμε σ’ εποχές καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, όπου η διαχείριση της πανδημίας Covid-19 πολύ λίγο έχει να κάνει με την διαφύλαξη της δημόσιας υγείας- έστω και με λανθασμένα μέτρα- αλλά κατά βάση έχει να κάνει με την πειθάρχηση και προσαρμογή μας σε μια νέα καπιταλιστική φάση όπου διάφορα κομμάτια μας, σχέσεις μας, συνήθειες μας είναι πλέον άχρηστα έως ενοχλητικά. Κι επίσης, ότι όλα αυτά που ζούμε δεν είναι νέα αλλά έχουν δοκιμαστεί, έχουμε αφήσει να δοκιμαστούν, εδώ και χρόνια πάνω στους « άλλους» μετανάστες/στριες, μουσουλμάνους/ες και το μόνο σοκαριστικό είναι ότι τώρα εφαρμόζονται πάνω σε πολίτες του δυτικού «πολιτισμένου» κόσμου. Το  Τώρα εμείς είμαστε ο εχθρός είναι ένα ντοκιμαντέρ διάρκειας 67 λεπτών που φτιάχτηκε με σκοπό να βρει τη συνέχεια της βίας μεταξύ δύο πολέμων, του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία και του πολέμου ενάντια στον Covid-19 με την ελπίδα να καταφέρει να εμπλουτίσει τα θεωρητικά εργαλεία αυτών που επέλεξαν την ανταγωνιστική πλευρά στο νέο υγειονομικό ολοκληρωτισμό.

Τους Αntinational Embassy τους γνωρίσαμε τον Σεπτέμβρη του 2019 στη συναυλία του Αntifa Live στο κτήμα Δρακοπούλου και στην εκδήλωση αυτοπαρουσίασης τους λίγες μέρες νωρίτερα στο Πολυτεχνείο. Η εποχή εκείνη στην Αθήνα δεν ήταν τυχαία καθώς πολλές καταλήψεις μεταναστών κι αλληλέγγυων εκκενώνονταν ενώ εντεινόταν μια διαδικασία σκλήρυνσης των αντιμεταναστευτικών νόμων που κοίταζε στην απομόνωση και τον εγκλεισμό των μεταναστών σε κλειστά κέντρα κράτησης και σε μαζικές επαναπροωθήσεις, μια διαδικασία που συνεχίζει να εξελίσσεται με όλο και πιο βίαιους όρους μέχρι και σήμερα. Η συγκυρία εκείνη πέρα από ασφυκτική έχει και σημασία καθώς συνδέεται με την ιστορία των Antinational Embassy.

Οι Αntinational Εmbassy ξεκίνησαν σα μια συνάντηση μεταναστών και αλληλέγγυων που βρέθηκαν να παλεύουν μαζί κόντρα στα γερμανικά κέντρα κράτησης (lagas) και τους νόμους περιορισμού της μετακίνησης των μεταναστών μακρύτερα από 40km από τον τόπο κατοικία τους, αλλά και κόντρα στις μαζικές επαναπροωθήσεις. Το «κίνημα της Oranien Platz» ξεκίνησε το 2012 από μετανάστες αιτούντες άσυλο σε διαφορετικά lagas διασκορπισμένα στη Γερμανία, οι οποίοι συναντήθηκαν και μετά από μια μεγάλη πορεία μέσα στη Γερμανία κατέληξαν στο Βερολίνο όπου κατέλαβαν  την πλατεία Οranien του Kreutzberg την οποία και κατέστησαν κέντρο του αγώνα τους. Στην πορεία η κατάληψη επεκτάθηκε στο σχολείο Gerhart-Hauptmann.  Ο αγώνας τους βρέθηκε για καιρό στο κέντρο της πολιτικής επικαιρότητας της Γερμανίας και κατάφερε να συγκεντρώσει την υποστήριξη πολλών αλληλέγγυων. Κάπου εκεί γεννήθηκαν και οι Antinational Embassy, μέσα στο κατειλημμένο σχολείο, μια συνάντηση μεταναστών και ντόπιων με διαφορετικές πολιτιστικές αναφορές που βρέθηκαν πλάι πλάι σ’ ένα κοινό αγώνα. Το κατειλημμένο σχολείο εκκενώθηκε το 2014 αλλά οι Antinational Εmbassy συνεχίζουν να μεταφέρουν με τα τραγούδια και το λόγο τους τις φωνές των ανθρώπων που συμμετείχαν στο κίνημα εκείνο διεκδικώντας για τον εαυτό τους περισσότερο τον τίτλο ενός «κινήματος» παρά μιας μπάντας.

Το βίντεο που ακολουθεί φτιάχτηκε με υλικό από αυτές τις δύο εκδηλώσεις, από μια συνέντευξη που μας παραχώρησαν εκείνες τις μέρες αλλά και από το υλικό που μας εμπιστεύτηκαν από τις μέρες και τις νύχτες του κατειλημμένου σχολείου και τους ευχαριστούμε γι’ αυτό.

Έχουν περάσει δύο χρόνια από τότε που προβλήθηκε πρώτη φορά το βίντεο του antifa projector «Του θεού τα πράγματα». Στο βίντεο αυτό τεκμηριώνεται με ιστορικά στοιχεία και σύγχρονα ντοκουμέντα ο διαχρονικός ρόλος της εκκλησίας, σαν οργανικό κομμάτι του βαθέως κράτος, πόλος εξουσίας, ιδεολογικός μηχανισμός και τεράστια μπίζνα. Την περίοδο που μεσολάβησε τίποτα δεν άλλαξε ουσιαστικά (πέρα από επιμέρους λεπτομέρειες όπως το άνοιγμα ιδιωτικού αποτεφρωτηρίου) παρά τις κατά καιρούς αναγγελίες για βήματα προς τον διαχωρισμό κράτους – εκκλησίας (ειδικά από την προηγούμενη κυβέρνηση). Αντίθετα, η εκκλησία έδειξε ξανά και ξανά ότι δεν έχει χάσει τη δύναμή της ούτε και τη διάθεσή της να παρεμβαίνει στις μεγάλες «εθνικές κρίσεις» (βλ. μακεδονικά συλλαλητήρια ή κρίση του Έβρου).

Κι αν υπήρχε καμία αμφιβολία, ήρθε να τη διαλύσει το τελευταίο δίμηνο και η διαχείριση της επιδημίας του covid19 για το οποίο θα χρειαζόταν ειδικό κεφάλαιο στο βίντεο. Από την άρνηση της Ιεράς Συνόδου να κλείσει τις εκκλησίες ακόμα και τις παραμονές γενικής απαγόρευσης κυκλοφορίας μέχρι τη διαφήμιση των ιαματικών δυνατοτήτων του αγιασμού και από τις παράνομες μεταλήψεις σε ταράτσες και πίσω πόρτες μέχρι τις απειλές για αντάρτικες λειτουργίες μέσα στο Πάσχα, η συμμορία με τα μαύρα αγωνίζεται λυσσασμένα για να διασώσει το μεγαλύτερο ετήσιο event της. Απέναντι στις διάφορες παλινωδίες των τράγων, υψώθηκαν οι γνωστές φωνές  περί σκοταδισμού, οπισθοδρομικότητας και αντιεπιστημονικού πνεύματος, που χάνουν ακριβώς  την γενική εικόνα που φανερώνει το βίντεο αυτό: δεν έχουμε να κάνουμε με ένα μάτσο φανατικούς που «ρισκάρουν την υγεία του ποιμνίου» αλλά για έναν μηχανισμό με μακραίωνη ιστορία που θέτει εαυτόν υπεράνω πολιτικών αποφάσεων ή ιατρικών πρωτοκόλλων και μια αδίστακτη επιχείρηση που αρνείται να χάσει τους πιστούς/πελάτες της.

Αυτοί-αυτές είναι αιχμάλωτοι-ες

Τον Μάρτιο του 2017 η συλλογικότητα antifa projector επιμελήθηκε και πρόβαλε το παρόν οπτικοακουστικό υλικό σαν ελάχιστη προσπάθεια για την ανάγνωση της νέας τότε αντιμεταναστευτικής "κανονικότητας" η οποία προερχόμενη από το προηγούμενό της στάδιο, άκμασε και εδραιώθηκε μέχρι σήμερα. Αναδημοσιεύουμε το κείμενο της πρώτης δημοσιοποίησης της προβολής, την οποία ακολούθησε συζήτηση στον χώρο της Carthago στο Πολυτεχνείο:

Πώς αντιμετωπίστηκε η περιβόητη "προσφυγική κρίση" στην άκρη της νοτιοανατολικής Μεσογείου; Μα φυσικά με την επιστράτευση μιας "ανθρωπιστικής" κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Την ανάπτυξη πλοίων του ΝΑΤΟ ώστε να περιπολούν στο Αιγαίο, την εφαρμογή της αντιμεταναστευτικής συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας και το κλείσιμο των συνόρων στο "βαλκανικό διάδρομο". Με την επίκληση της "αντιτρομοκρατίας" και της "ανόδου της ακροδεξιάς" στην Ευρώπη.
Και πως έγινε διαχειρίσιμη αυτή η "κρίση" εντός της ελληνικής επικράτειας; Με τον εγκαινιασμό κάθε είδους στρατοπέδων ανά την Ελλάδα, όπου η απελπισία των "φιλοξενούμενων" θα είναι τελικά ο επιδιωκόμενος (από τις αρχές) κοινός παρονομαστής. Με κάθε πιθανή αιτία καθυστέρησης των νομικών διαδικασιών πολιτικού ασύλου και του προγράμματος μετεγκατάστασης σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Και φυσικά με την επανενεργοποίηση σε πρώτο πλάνο του θεσμικού ρατσισμού, όπως και των παρακρατικών και κοινωνικών συνιστωσών του.

Σήμερα καθώς διανύουμε τους πρώτους μήνες του 2017, έχει νόημα να ξαναδούμε συγκεντρωμένες όλες αυτές τις εξελίξεις και την επίδρασή τους στην επαναφορά μιας νέας εκδοχής αντιμεταναστευτικής "κανονικότητας". Όχι για να "μοιρολογήσουμε" το θάψιμο μιας ακόμα "χαμένης υπόθεσης" της πολυεθνικής εργατικής τάξης -αλλά για ν' αναγνωρίσουμε όλα όσα ορθώνονται εναντίον των δικαίων της, των δικαίων μας.
Όχι για να δούμε την πραγματικότητα μέσα από τα μάτια του θηρίου (του νέου φασισμού) -αλλά για να το αντικρύσουμε κατάματα. Για να προτάξουμε την πολιτική αναγνώριση της πολυεθνικής εργατικής τάξης. Την οργή, τους αγώνες και τις αγωνίες της.

Για να προτάξουμε τα "χαρτιά σε όλους/όλες τους μετανάστες και τις μετανάστριες"...

Τα γεγονότα στα Ίμια τον Ιανουάριο του 1996 έχουν καταγραφεί σαν ένα "θερμό επεισόδιο" μεταξύ ελληνικού και τούρκικου κράτους. Γύρω από δύο ακατοίκητες βραχονησίδες αναπτύχθηκαν μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις σε (έναν περιορισμένης έκτασης) κάτι -σαν - πόλεμο. Τα γεγονότα αυτά υπήρξαν η κορύφωση ενός σχεδίου του ελληνικού κράτους: της πολιτικο- στρατιωτικής περικύκλωσης της Τουρκίας, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990. Και μπορεί το σχέδιο αυτό ν' απέτυχε τελικά, όμως άφησε πίσω του ένα ολόκληρο εθνικιστικό πολιτικό κεφάλαιο προς αξιοποίηση για τα επόμενα χρόνια. Έτσι είκοσι χρόνια μετά, πολλά έχουν αλλάξει. Εκτός από αυτό: το Αιγαίο ως "ελληνική λίμνη" παραμένει πάντα στις κορυφαίες προτεραιότητες του ελληνικού εθνικισμού και επεκτατισμού.

Η συλλογή, επεξεργασία και επιμέλεια του υλικού έγινε από τη συνέλευση antifa projector. Το αποτέλεσμα θα ήταν ελλιπές χωρίς το πολύτιμο αρχειακό υλικό της Λέσχης Κατασκόπων του 21ου αιώνα και για αυτό την ευχαριστούμε ιδιαιτέρως.
Χρησιμοποιήθηκε δημοσιευμένο online υλικό από media και εκπομπές που έχουν προβληθεί παλαιότερα στην τηλεόραση ή από εγγραφή τους. Επίσης υλικό χρειάστηκε να δημιουργηθεί από την αρχή για τις ανάγκες του βίντεο από το antifa projector. Το κείμενο για την αφήγηση και η σύνθεση- μοντάζ του υλικού έγινε από το antifa projector με δικά του μέσα. Το speakage ολοκληρώθηκε με την πολύτιμη βοήθεια της Ντίνας και του Γιώργου που τους ευχαριστούμε θερμά. Ευχαριστούμε την Χριστίνα για τον εξοπλισμό εγγραφής (μικρόφωνο).

Tο βίντεο του antifa projector που είχε συνοδεύσει, μεταξύ άλλων, τις αντι-ισλαμοφοβικές εκδηλώσεις του antifascist action (23 φλεβάρη, στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι περιστερίου), του antifa lab (28 φλεβάρη, στο στέκι της carthago) και του antifa selanik (21 ιούνη, στο στέκι του βιολογικού, θεσσαλονίκη).

Σχετικά με την εκδήλωση του ιούνη, το antifa selanik κατά την διάρκεια του καλοκαιριού κυκλοφόρησε και μια μπροσούρα με την εισήγησή της. Για να την προμηθεύτεις στείλε ένα mail στο antifasln@yahoo.gr (ή στο antifalive@yahoo.gr αν είσαι από αθήνα)