Πορεία στόμα με στόμα που πραγματοποιήθηκε στη Κυψέλη στις 19 Σεπτέμβρη 2020 λίγες μέρες μετά την καταστροφή της Μόριας. Ή με τους μετανάστες/στριες ή με τους κανίβαλους!

Ο Καρά Τεπές (θα) είναι η νέα Μόρια (με ερμητικά κελιά και σκηνές καραντίνας)

Δύο εβδομάδες μετά την καταστροφή του κολαστηρίου της Μόριας, η ζωή συνεχίζεται: οι μετανάστες και οι μετανάστριες μαντρώθηκαν τελικά, κακήν κακώς, στη νεοδημιούργητη αποθήκη στον Καρά Τεπέ. Η γυμνή φωνή τους, το οργισμένο δίκιο τους, περιφράχθηκαν ξανά, μόνο λίγες δεκάδες χιλιόμετρα παραπέρα. Βρίσκονται ξανά υπό επιτήρηση: από αστυνόμους και τοπικούς ή υπερεθνικούς αξιωματούχους, από πατενταρισμένους ρατσιστές και τεχνοκράτες «φιλάνθρωπους».

Δηλαδή όλους αυτούς -και πολλούς άλλους ακόμα- που είχαν το απύθμενο θράσος να εκφωνήσουν τον επικήδειο του «αίσχους της Μόριας», μόνο και μόνο για να το μεταφέρουν λίγο παραπέρα. Όλους αυτούς που συγκαλύπτουν τις παράνομες επαναπροωθήσεις μεταναστών στα σύνορα από το λιμενικό και τον στρατό. Όλους αυτούς που εδώ κι ένα εξάμηνο βλέπουν σταθερά «τουρκικό δάκτυλο» πίσω από τους μετανάστες, επειδή τους τρώνε τα χέρια τους για θερμά ελληνοτουρκικά επεισόδια.

Οι μετανάστες και οι μετανάστριες βρίσκονται στο στόχαστρο όλων αυτών που αναγνωρίζουν ως «αναγκαίο κακό» τις σταθερά άθλιες συνθήκες διαβίωσής τους στα νησιά –«για να μην έρθουν κι άλλοι». Είναι οι ίδιοι που τώρα βρίσκουν άλλη μια πρόφαση για την ρατσιστική απομόνωση/αποστείρωση των μεταναστών στα hot-spots, αλλά και τις πόλεις και τα χωριά της ενδοχώρας, δείχνοντας τα «αυξημένα κρούσματα του covid-19».

Κάπως έτσι, ενώ η καπιταλιστική κρίση είναι έτοιμη να σκάσει με πάταγο στα μέρη μας, ενώ η υποτίμηση της εργασίας και των βασικών αναγκών μας βρίσκεται στο πάγκο του χασάπη, κάπου δίπλα μας το στίγμα του «υγειονομικού κινδύνου» κολλάει (κι αυτό) πάνω στα σώματα των μεταναστών.

Η σκληρή ταξική αλήθεια θα έπρεπε να είναι ήδη γνωστή: στον Καρά Τεπέ και στην Αθήνα, οι καραντίνες είναι η περίφραξη της υποτίμησής μας, είναι επίσης κι η περίμετρος «έκτακτης» εφαρμογής της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Ταυτόχρονα, αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που η γυμνή κραυγή των μεταναστών για απελευθέρωση από τα κολαστήρια των νησιών συλλαμβάνει όλη την εποχή μας σ’ ένα ιστορικό στιγμιότυπο.

Γι’ αυτόν και για όλους τους λόγους του κόσμου, είμαστε αδιαπραγμάτευτα μαζί τους! Γι’ αυτό λέμε ξανά και ξανά: στρατόπεδα συγκέντρωσης ποτέ και πουθενά!

Η Κόλαση της Μόριας είναι πλέον στάχτη

Τραγωδία δεν ήταν ότι κάηκε αλλά ότι υπήρξε

Ή με τους μετανάστες και τις μετανάστριες

ή με τους κανίβαλους

Οι επιδημιολόγοι λένε ότι υπάρχουν σημαντικοί λόγοι να μην τρίβουμε τα μάτια μας. Υπάρχουν ακόμα πιο σημαντικοί λόγοι να προσπαθούμε να μην τα κρατάμε κλειστά μπροστά σ’ αυτά που αισθανόμαστε ότι προς το παρόν δεν μας έχουν “αγγίξει”. Από την πολιτική πάνω στον μικροαστικοποιημένο φόβο του θανάτου μέχρι την γεωπολιτική πάνω στον θανατο. Από το lock down στη Μόρια μέχρι τον θάνατο ενός 6χρονου κοριτσιού μέσα σ αυτήν. Απ’ τις διακηρύξεις του Κικίλια στον έβρο μέχρι τον διάγγελμα του Έλληνα πρωθυπουργού για τον πόλεμο με όρους δημόσιας τάξης, ενάντια σε μας, ενάντια στο “αόρατο” πολυεθνικό προλεταριάτο. 1000 λόγοι για να σκεφτόμαστε ενάντια, 1000 λόγοι για να στεκόμαστε συλλογικά.

video από το antifa projector