ΌΤΑΝ ΛΕΝΕ ΚΡΙΣΗ υγειονομική, κλιματική, ενεργειακή, χρέους κλπ.
ΕΝΝΟΟΥΝ
ΤΑΞΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ (εναντίον μας)

Ποιός θα το φανταζόταν αυτό πριν 2 χρόνια: ότι θα νοιαστούν σε τέτοιο βαθμό για το καλό της υγείας μας, ώστε να μας σκανάρουν συνεχώς, να μας μειώνουν το μισθό, να μας εκβιάζουν, να μας απολύουν. Το πάνε τώρα και ένα βήμα παραπέρα: μας προειδοποιούν για τα επόμενα δεινά απ’τα οποία θέλουν να μας απαλλάξουν. Πέραν της γνωστής πλέον υγειονομικής, ακούγεται εδώ και εκεί για διάφορες άλλες “κρίσεις”.

Φωνάζουν ότι “έχουν ελλείψεις”· ελλείψεις κομμένες και ραμμένες για να μας πείσουν αμέσως μετά πως είναι οι μόνοι για να μας σώσουν από αυτές. “Δεν φτάνει η ενέργεια” λένε, αλλά για να κλειστούμε με το ζόρι στο σπίτι, μας σέρβιραν ότι η ζωή μπορεί τελικά να βιώνεται μόνο μέσα από συσκευές. “Δε φτάνουν οι μεθ”, αλλά οι απείθαρχοι υγειονομικοί πρέπει να απολυθούν πριν καλά καλά αποκαθηλωθούν από το πάνθεον των ηρώων. “Δε φτάνουν τα μέσα πυρόσβεσης”, αλλά σ’αυτή την πόλη είστε πλέον εκπαιδευμένοι από απαγορεύσεις κυκλοφορίας και μασκοφορίες, οπότε ξέρετε τι να κάνετε… Τελικά, αν κάτι υπάρχει σε πλεόνασμα, είναι τα σκευάσματα “εμβόλια”, οπότε τρέξτε να τρυπηθείτε και βλέπουμε.

Το κράτος λοιπόν, ως το συλλογικό κόμμα των αφεντικών, βγαίνει μπροστά ως ο μόνος εγγυητής διαχείρισης της -μόνης σίγουρης- καπιταλιστικής κρίσης και της βίαιης αναδιάρθρωσης.

Και στα μάτια του αυτό είναι και έτσι: να μένουμε με άδειες τσέπες στα μισά του μήνα και γι’αυτό να καταριόμαστε ιώσεις και φυσικές καταστροφές. Να μη μπορούμε να ζεστάνουμε τα διαμερίσματά μας και γι’αυτό να ψελλίζουμε κάτι που ακούστηκε στις ειδήσεις για “νόμο προσφοράς και ζήτησης”. Να είμαστε πρόθυμοι να “κουμπώνουμε” ό,τι μας συστήνουν “οι ειδικοί” και να έχουμε πρόσβαση σε κομμάτια αυτής της πόλης μόνο με τον διαρκή μας έλεγχο (υγειονομικό ή μη).

Να είμαστε, τελικά, φτηνοί ως εργάτ(ρι)ες: υλικά, συναισθηματικά, διανοητικά.
Και, αν χρειαστεί, να είμαστε έτοιμοι/ες να πολεμήσουμε οποιονδήποτε εσωτερικό ή εξωτερικό, ορατό ή αόρατο εχθρό μας δείξουν.

Άλλοτε μοιάζει με τραγωδία και άλλοτε με φάρσα. Αυτό που ισχύει σε κάθε περίπτωση πάντως, κι ακόμα περισσότερο όταν ο κόσμος φαίνεται να γκρεμίζεται μπροστά στα μάτια μας, είναι αυτό: τα συμφέροντα μας δεν έχουν κανένα απολύτως κοινό με αυτά των αφεντικών. Αυτό το έχουμε μάθει καλά.