ο κράτος της γαλλίας, όπως και τα άλλα ευρωπαϊκά -και της ελλάδας συμπεριλαμβανομένης- είναι ένα κράτος σε πόλεμο. Χρόνια τώρα διεξάγει πολέμους με το στρατό του στο ιράκ, στο αφγανιστάν, στη συρία, στο μάλι. Και σε αυτούς τους πολέμους σκοτώνει μουσουλμάνους. Κι όταν δε τους σκοτώνει εκεί, τους σκοτώνει στα ευρωπαϊκό σύνορα ή μέσα στις ίδιες του τις πόλεις. 

Τα γκάλοπ δεν το λένε, αλλά είναι απ’ τα λίγα στα οποία θα μπορούσες να ποντάρεις χωρίς ρίσκο: Ό,τι και να βγάλουν οι κάλπες, τα πράγματα δε θα γίνουν «όπως παλιά». Ό,τι και να μουρμουρίζει η κρατική αριστερά, δεν θα ξανάρθει ο αντρέας για να φάμε όλοι κρέας. Οι σκατένιοι μηχανισμοί του παλαιού προσοδικού κράτους μπορεί να επιβιώνουν, το κάνουν όμως βουλιάζοντας σε όλο και πιο τυπικά μαφιόζικες μπίζνες (για την σωτηρία της πατρίδος και της οικονομίας της, βεβαίως).