Πόσους φιλόδοξους καλλιτέχνες να αντέξει μια πόλη, πόσους μπάτσους και πόσους καλογυαλισμένους τοίχους; Γιατί η Αθήνα τα τελευταία χρόνια είναι γεμάτη από τα παραπάνω; Δε θα σας κρατήσουμε σε αγωνία: Business as usual. Όσες και όσοι μένουν ή αποπειράθηκαν να βρουν σπίτι στο κέντρο το ξέρουν ήδη. Τα σπίτια μας ανατιμούνται, οι ιδιοκτήτες ανεβάζουν τα νοίκια στο θεό και μας πετάνε έξω και οι μεσίτες τρίβουν τα χέρια τους μετρώντας ζεστό χρήμα. Ο δήμαρχος  αδειοδοτεί, οι τοίχοι βάφονται με μπριγιαντίνη και οι μπάτσοι κόβουν βόλτες για να κάνουν τη ζωή δύσκολη σε όσους χαλάνε το πλάνο. Και μέσα σ’ όλο αυτό, διάφοροι πληρωμένοι “street artists” γίνονται οι χρήσιμοι ηλίθιοι που κρύβουν την πραγματική εικόνα αυτής της πόλης κάτω από χρωματιστές αηδίες. Τα ντουβάρια της μητρόπολης είναι κάτι σαν τα σχολικά θρανία, άτυπα ημερολόγια που κόσμος και κοσμάκης έχει βγάλει την ψυχή του. Εκεί καταγράφονται τόσες διαφορετικές γλώσσες, ιστορίες, βιώματα και σκέψεις που αποτελούν κομμάτι του πλούτου των προλετάριων. Σημάδια επικοινωνίας κοινωνικών ομάδων που μπορεί να μη λάμπουν στα μήντια αλλά το δίκαιο της ιδιοκτησίας το έχουν χεσμένο, ακόμα και αν το κάνουν ασυνείδητα. Αν μιλάς όπως το κράτος όμως, δεν μπορείς παρά να τα ονομάσεις όλα αυτά βρωμιά -και να τα “καθαρίσεις”. Ευτυχώς, δεν μάθαμε να μιλάμε έτσι. Ευτυχώς, η πόλη θα είναι για πάντα ένα πεδίο συγκρούσεων, συμφερόντων και ανταγωνισμών. Ευτυχώς, οι δρόμοι ανήκουν σε αυτές και αυτούς που τους ζούν, που τους τρέχουν, που τους βάφουν. Χωρίς να ζητάνε άδεια από κανένα.

– υ.γ.: ούτε η ζωγραφιά μας άρεσε.