Το 2020 είναι όντως σκατά -αλλά δεν θα τελειώσει από μόνο του.

Κάποιος φίλος είπε πως μοιάζει σαν το καλύτερο επεισόδιο του black mirror. Οι πόλεις τις οποίες περπατάμε (και οι μηντιακές μπούρδες που τις διατρέχουν) συχνά θυμίζουν καρικατούρες δυστοπίας.

Η Αθήνα τα βράδια μοιάζει νεκρή, στην πραγματικότητα όμως βράζει. Βράζει γιατί κάποιες και κάποιοι απ’ τους ανθρώπους της ψάχνουν να βρουν τις δικές τους ερωτήσεις, έχοντας πάψει να παίρνουν στα σοβαρά τις απαντήσεις του κράτους για τις ζωές τους. Ψάχνουν τους δικούς τους κωδικούς και κώδικες. Αυτούς που απαντούν στις δικές τους ανάγκες.

Κάποιες φίλες είπαν ότι το 2020 δεν ξεκίνησε τον Γενάρη (ή τον Μάρτη). Είπαν ότι έχει ξεκινήσει εδώ και κάμποσα χρόνια, απ’ την στιγμή περίπου που, μέσα σε μια εντεινόμενη διεθνή κρίση, κάποια απ’ τα αφεντικά και τα κράτη τους αποφάσισαν να ξαναμοιράσουν τα κουμάντα τους, όλο και πιο βίαια. Μοιράζοντας στην εργατική τάξη φτώχεια, μπάτσους, στρατό -και αλλεπάλληλους μεγα-φόβους για να τους δικαιολογήσουν. Με τον ίδιο τρόπο που παλιά μοίραζαν στους ιθαγενείς καθρεφτάκια.

Τα καθρεφτάκια όμως αρχίζουν και γυαλίζουν λιγότερο, για όλο και περισσότερες, όλο και περισσότερους. Το ανικανοποίητο που δημιουργεί η τηλε-κατανάλωση και η υπόσχεση για ένα αόριστο μετά, ψάχνει ικανοποίηση στην ανθρώπινη επαφή και αυτή μετατρέπεται σε ανυπακοή.

Αυτό είναι Γιορτή. Όταν βρισκόμαστε και κανονίζουμε το πώς θα πάρουμε πίσω την πόλη. Το μοίρασμα κι η εφευρετικότητα, τα ψέμματα στην αστυνομία και η ταξική αλληλεγγύη, οι έρωτες και το ταξικό μας μίσος/ κόντρα στους φόβους, τα «κοίτα τη δουλειά σου και βγάλε τον σκασμό» και την μιζέρια. Και το νοιάξιμο κι οι τσίλιες, κι οι τσαμπουκάδες με το αφεντικό στη δουλειά και οι συναντήσεις μετά την απαγόρευση -κι οι κλωτσιές στους ρατσιστές και τους σεξιστές, πάντα. Είναι Γιορτή και είναι ανάγκη.

Εμείς, για αρχή, λέμε ότι έχουμε βαρεθεί να χαζεύουμε οθόνες.

Antifa Shalala, 25/12/2020