ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ | ΚΑΜΙΑ ΛΙΓΟΤΕΡΗ

Ρόδος, 27/11/2018 : Η 22χρονη Ελένη Τοπαλούδη βιάζεται και δολοφονείται,

Κέρκυρα, 1/1/2019: η 28χρονη Αγγελική Πέτρου δολοφονείται από τον πατέρα της,

Καρδίτσα, 27/1/2019: 51χρονη δολοφονείται άγρια με μαχαίρι από τον εν διαστάσει 54χρονο σύζυγο,

Χανιά, 2/7/2019: Η 60χρονη Σούζαν Ίτον βιάζεται και δολοφονείται,

Κάτω Κηφισιά, 18/3/20: αστυνομικός 35 ετών σκοτώνει την πρώην γυναίκα του και τη φίλη της.

Κάπως έτσι θα μπορούσε να συνεχιστεί η βαριά και όλο και αυξανόμενη λίστα καταγραφών των γυναικοκτονιών από την Ελλάδα μέχρι την Ισπανία και το Μεξικό. Κάπως έτσι, ως μεμονωμένα και ειδικά περιστατικά παρουσιάζονται στους τίτλους ειδήσεων αυτές οι “περιπτώσεις”.

Εμείς όμως έχουμε μάθει να διαβάζουμε διαφορετικά τις ειδήσεις. Ακριβώς γιατί νιώθουμε στο πετσί μας το βάρος αυτών των “περιστατικών”. Γιατί ξέρουμε ότι πριν από αυτά υπήρξαν τα βλέμματα και τα σχόλια στο δρόμο, οι ειρωνείες, η εκμετάλλευση στην εργασία, η ενδοοικογενειακή ψυχική και σωματική βία από άντρες καθημερινούς, η υποκριτική στάση του κράτους και των θεσμών εν μέσω ή μη καραντίνας. Η γυναικοκτονία είναι η ακραία μορφή αυτής της έμφυλης βίας. Είναι η στοχευμένη δολοφονία γυναικών λόγω του φύλου τους, ακριβώς επειδή είναι γυναίκες.

Οι γυναίκες δολοφονούνται ως αποτέλεσμα της επιλογής τους να αντισταθούν, να αρνηθούν τα “γυναικεία καθήκοντά“ τους, την αόρατη και σιωπηλή εργασία. Δολοφονούνται λόγω της μη πειθάρχησής τους σε όσους τις θεωρούν ιδιοκτησία και κεφάλαιό τους. Δολοφονούνται επειδή επιχείρησαν να ματαιώσουν τα σχέδια επιβολής ελέγχου στο σώμα τους.

Και σαν να μην είναι αρκετό, μαζί με το σώμα επιχειρείται να δολοφονηθεί ξανά και ξανά η γυναικεία αξιοπρέπεια. Σε αυτή τη συστηματική υποτίμηση συμβάλλουν, μαζί με τα σκατά αυτής της κοινωνίας, και τα μίντια. Θεαματικοποιούν τις γυναικοκτονίες εν είδει αστυνομικού ρεπορτάζ, ξεπλένουν και νομιμοποιούν τους δολοφόνους, οπλίζοντας με τον τρόπο αυτό το χέρι του επόμενου.

Σαν κόρες, μάνες και αδερφές, μάθαμε από νωρίς ότι η άρνηση στην πειθάρχηση ενοχλεί και εξοργίζει. Αλλά δεν είμαστε διατεθειμμένες να ακολουθήσουμε το φόβο.

Κανένα rest in peace δεν μπορεί να εφησυχάσει την οργή μας, κανένα rest in peace δεν μπορεί να μειώσει την περηφάνεια μας.

Είμαστε εδώ, όλες μαζί και στεκόμαστε η μία πλάι στην άλλη.

Καμία μόνη, καμία λιγότερη

Antifa Sisterhood , 619 Women’s Collective και Συντρόφισσες

06/2020

ΔΡΑΣΗ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ

Παραποιημένη βεβαίωση κατ’ εξαίρεση μετακίνησης, που μοιράστηκε πόρτα-πόρτα σε γειτονιές της Αθήνας (Κυψέλη, Πατήσια, Αμπελόκηποι, Εξάρχεια, Γκύζη και Γαλάτσι), από το antifa sisterhood τον Απρίλη του 2020.

ΟΣΟΙ ΚΑΒΛΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΤΗΛΟΒΑΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.

Στο σπίτι, στο δρόμο, στη διασκέδαση, στη δουλειά, άηχες προσταγές ηχούν μες στα κεφάλια μας για το πώς πρέπει να κυκλοφορήσουμε, να δουλέψουμε, να επιβιώσουμε. Κάποιες φορές γίνονται λέξεις και φωνές.
– Κάνε πως δεν βλέπεις, κάνε πως δεν ακούς, μην μιλάς.
– Μη φοράς μίνι και ντεκολτέ. Μη φαίνεσαι πρόστυχη. Μην προκαλείς.
– Ο άντρας σου σε αγαπάει, μη χαλάς το σπιτικό σου.
– …τι θα πει ο κόσμος;

Ποιος κόσμος;

Αυτός που κοιτάει μέσα από την κλειδαρότρυπα, αναζητώντας ιστορίες κακοποιημένων γυναικών, για να αποφανθεί οτι «τα ήθελε ο κώλος της»; Αυτός που παρακολουθεί τις ειδήσεις των 8; Τα δελτία εκείνα που με περίσσεια ευκολία περνούν απ’ την συμπόνια στην στοχοποίηση του θύματος για να αποδώσουν δικαιοσύνη στον γυναικοκτόνο, πως «ο φουκαράς τρελάθηκε» και «τι να έκανε»; Αυτός που απενοχοποιεί τη δική του σεξιστική συμπεριφορά, γιατί υπάρχουν και χειρότερα; Αυτός που καταδικάζει το χρώμα, το φύλο, τη φυλή για να αναδείξει τη δική του καθαρότητα, κρύβοντας έτσι την κάθε του βρομιά;
Αυτός που γίνεται αυτόκλητος τιμωρός ενάντια σε οποιανδήποτε εξωκείλει από τα δικά του μικροαστικά καλούπια, υπερασπιζόμενος τα δικά του συμφέροντα; Την υποτέλεια, την εξάρτηση, την εκμετάλλευση που θεμελιώνουν την αρσενική του υπεροχή;

Δεν είναι εύκολο να αντιστέκεσαι, γιατί οι συσχετισμοί δεν είναι υπέρ μας. Όταν ο περίγυρος δε θα σε στηρίξει. Όταν δεν έχεις την καβάτζα του πού θα πας και τι θα κάνεις. Όταν δεν έχεις τα λεφτά για να βρεις έναν δικηγόρο που θα κοιτάξει για μια φορά, τα δικά σου τα συμφέροντα. Όταν δεν έχεις να κάνεις με τον έναν, αλλά με όλο το συρφετό του. Όταν νομίζεις πως είσαι μόνη. Όταν παρ’ όλα αυτά το κάνεις.

Όποιος και αν είναι ο λόγος, η αιτία, η αφορμή, τίποτα και ποτέ δε νομιμοποιεί ένα χέρι όταν σηκώνεται εναντίον μας. Δεν είναι η φυσική βία που θα μας πονέσει -γιατί το πετσί μας έχει αντέξει πολλά- είναι που ξέρουμε οτι πια θα δεν έχουμε παρά να ακολουθήσουμε έναν σκληρό δρόμο χωρίς επιστροφή, που μερικές φορές οδηγεί ακόμη και στο θάνατο.

Για κάθε Ελένη, Λίνα, Αγγελική…
για όσες από μας σιώπησαν, παρά τη θέλησή τους.
     
ANTIFA_SISTERHOOD
05/19

POSTBITCH τεύχος 01 | THE AGE ISSUE | ΜΑΡΤΙΟΣ 2018

Δεν έχουµε
ξοφλήσει (µε την πάρτη σας)

Σε αυτό το τεύχος ασχοληθήκαµε µε το ζήτηµα της ηλικίας γιατί είναι ένα θέµα που λίγο, πολύ µας απασχολεί όλες. Ο χρόνος και η κάθε είδους αλλαγή που φέρνει στο σώµα, στις σχέσει ς, στα όρια και στα όνειρα. Θελήσαµε να µιλήσουµε για αυτές τις σκέψεις και να τις µοιραστούµε, ελπίζοντας ότι οι δικές µας φωνές θα βρεθούν µε άλλες και θα σπάσουµε τα όρια του έµφυλου ηλικιακού ρατσισµού.

… για αυτές λοιπόν που αγαπήσαµε.

γιατί
postbitch

Κάποιες λέξεις σε κάνουν να σταµατάς γιατί νοηµατοδοτούν µια βία. Την βία των κοινωνικών σχέσεων. Ειπώνονται για να προσβάλλουν και να υποτιµήσουν αυτές στις οποίες απευθύνονται. Τέτοιας δυναµικής είναι και το αγγλόφωνο Bitch, που χαρακτηρίζει τη σκληρή, χωρίς συναισθήµατα γυναίκα, που δεν είναι αρεστά αυτά που λέει ή που κάνει. Αντιστρέφουµε την κοινωνική χρήση του όρου και λέµε «ναι, bitch, γιατί έχουµε σκυλιάσει».
Το έντυπο είναι µια έκδοση της γυναικείας αυτόνοµης οµάδας Antifa Sisterhood. Θα σας βρίσκουµε κάθε δύο µήνες στους δρόµους. Το κάθε τεύχος θα είναι µονοθεµατικό, µε κάποιες µόνιµες στήλες να το πλαισιώνουν.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΞΟΦΛΗΣΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΤΗ ΣΑΣ.

Εμείς, οι μανάδες, οι προλετάριες, οι κόρες και οι αδερφές, οι άμισθες εργάτριες της οικιακής εργασίας, οι στεφανωμένες και οι χωρισμένες, οι άνεργες, οι μετανάστριες της πλατείας του Αγ. Κωνσταντίνου και της Κυψέλης, αυτές που μείναμε στο ράφι και οι γεροντοκόρες, που η ηλικία μας δεν χωράει στα μέτρα των αφεντικών και στην ήδη εδραιωμένη κοινωνικά και οικονομικά υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης,

Σε σας, που αποφασίζετε οτι δεν μπορούμε να ενταχθούμεστο εργατικό σας δυναμικό, γιατί δεν είμαστε όμορφες, νέες και ευέλικτες, ένα έχουμε να σας πούμε: δεν έχουμε ξοφλήσει (με την πάρτη σας).

Εμείς, οι γυναίκες.

antifa sisterhood
03/2019

ASSATA TAUGHT ME | ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ + | ΣΑΒΒΑΤΟ 21/1

Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2017 στις 20:00 | κατάληψη Carthago, Πολυτεχνείο (είσοδος στουρνάρη)

Βιβλιοπαρουσίαση  της αυτοβιογραφίας της Assata Shakur, από το antifa sisterhood

(+ installations, projections, books, black voices & black soundz)

ASSATA SHAKUR | ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

«Στις 2 Μαΐου 1973, η Μαύρη Πάνθηρας Ασσάτα Σακούρ, θα βρίσκεται στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου, ένα βήμα πριν από το θάνατο, δεμένη με χειροπέδες. Μπάτσοι κάθε δικαιοδοσίας θα προσπαθούν να την ανακρίνουν για την ανταλλαγή πυροβολισμών στον αυτοκινητόδρομο του Νιου Τζέρσεϋ, η οποία έχει αφήσει έναν δικό τους νεκρό. Η Ασσάτα κινούταν στην παρανομία, ενόσω ο Χούβερ, μέσω του προγράμματος COINTELPRO του FBI, προσπαθούσε να συκοφαντήσει, εισχωρήσει και εντέλει να εξουδετερώσει τους Πάνθηρες και το Κίνημα για τη Μαύρη Απελευθέρωση στο σύνολό του. Θα φυλακιστεί για τέσσερα χρόνια, βάσει αδύναμων και παραποιημένων στοιχείων, θα αλλάξει πολλές φυλακές και θα περάσει πολύ από αυτόν τον χρόνο στην απομόνωση, έως και την απόδρασή της στην Κούβα. Στις 2 Μαΐου το 2013, η Ασσάτα Σακούρ θα επανέλθει στην πολιτική επικαιρότητα της Αμερικής, με το FBI να την τοποθετεί στη λίστα με τους 10 most wanted τρομοκράτες. Θα είναι η πρώτη γυναίκα της λίστας. Τη στιγμή που οι δολοφονίες μαύρων στους δρόμους της Αμερικής είναι σταθερό θέμα στα μίντια, μαζί με τις εξεγέρσεις που τις ακολουθούν· καθώς το κίνημα του Black Lives Matter υπενθυμίζει πως τίποτα δεν έχει αλλάξει, τουλάχιστον στο γκέττο, η βιωματική και απόλυτα συγκινητική αφήγηση της Ασσάτα, μας βοηθάει πρώτα να καταλάβουμε τη συνθήκη. Μέσα από τη μνήμη του κινήματος για τη Μαύρη Απελεύθερωση, μέσα από τις μαύρες προλετάριες που κατακλύζουν το αμερικανικό σύμπλεγμα φυλακών, μέσα από το βίωμα και την ποίηση μιας γυναίκας που πέρασε και περνά τη ζωή της κυνηγημένη.
Κάτω τα ξερά σας, από την Ασσάτα!»

Η αυτοβιογραφία της Ασσάτα Σακούρ μεταφράστηκε και εκδόθηκε τον Οκτώβρη του 2016, από το antifa sisterhood με την πολιτική υποστήριξη του antifa community.