Άσκοπες μετακινήσεις στο κέντρο της πόλης

Η ζωή σε παύση
Ένας μήνας χωρίς δουλειά, ένας μήνας που γυρνάμε με χαρτάκια στην κωλότσεπη με λόγους που δεν καλύπτουν το γιατί είμαστε έξω, ένας μήνας και υπακούμε σε παράλογες απαιτήσεις. Και αν δούλευες μαύρα τα λεφτά τελείωσαν. Και αν είσαι μετανάστης χωρίς χαρτιά τι σκατά χαρτιά θα δείξεις στους μπάτσους τώρα που οι έλεγχοι αυξήθηκαν; Τώρα που ''καλά κάνουν και ελέγχουν το ποιος θα κυκλοφορεί". Και αν είσαι μετανάστρια σε στρατόπεδο συγκέντρωσης ή σε ό,τι κελί φυλακισμένη ο δικός σου συνωστισμός δεν ενοχλεί. Ίσα ίσα..Και αν απλά δεν αντέχεις τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού σου; Τους γονείς σου; Τον άντρα σου; Και αν δουλεύεις σε σούπερ μάρκετ ή είσαι κούριερ γιατί δεν παίρνεις αύξηση ενώ δουλεύεις μέχρι τελικής πτώσεως;
Δεν είναι παύση, είναι fast-forward
Δεν είναι ούτε ο κορωνοιός ούτε η πανδημία που θύμισαν στα αφεντικά πως κάποιοι ζουν και κάποιες πεθαίνουν. Είναι τα τόσα χρόνια υποβάθμισης της δημόσιας υγείας, είναι που εξασκούνται με το να δολοφονούν μετανάστες στα σύνορα και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Είναι που την κάθε κρίση είτε οικονομική είτε υγείας είτε όπως αλλιώς μπορεί να ονομαστεί τη φορτώνουν στις δικές μας πλάτες. Είναι και που στους καλούς καιρούς κάποιοι απλά επιβιώνουν καλύπτωντας τις βασικές τους ανάγκες.
Είναι που τα αφεντικά και το κράτος τους είναι ο ιός. Και είναι απόλυτα ορατός. Και μας αρρωσταίνουν όσο τους θυμομάστε, όσο μας θυμόμαστε.