ΚΑΜΙΑ ΕΚΕΧΕΙΡΙΑ ΜΕ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ

Μετά από 14 µήνες σφαγής, είναι ξεκάθαρο:

Ή µε την Παλαιστίνη ή µε τους φασίστες

Εδώ και 14 μήνες το ισραηλινό κράτος διεξάγει στην Παλαιστίνη την μεγαλύτερη σφαγή μετά το 1948, εις βάρος των αυτόχθονων αράβων –σε ζωντανή σύνδεση, κι ενώ έχει επεκταθεί μέχρι προσφάτως και στον Λίβανο, περίεργα πράγματα συμβαίνουν στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Οι Εξουσίες και οι οργανικοί διανοούμενοι του συστήματος παρατηρούν την «έξαρση του αντισημιτισμού». Πότε στα campus των αμερικανικών πανεπιστημίων και πότε στους δρόμους των ευρωπαϊκών πόλεων. Τί είναι η «έξαρση του αντισημιτισμού»; Μα φυσικά, η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη –αντεστραμμένη.

Πρόσφατο παράδειγμα, το Άμστερνταμ, όπου μαροκινοί μετανάστες πέταξαν στα κανάλια της πόλης οπαδούς ισραηλινής ομάδας, που έσκιζαν σημαίες της Παλαιστίνης και φώναζαν συνθήματα υπέρ της σφαγής στη Γάζα. Σ’ αυτή την περίπτωση μάλιστα, ο κυρίαρχος λόγος ξεπέρασε κάθε αναστολή και αναβάθμισε το περιστατικό σε «αντισημιτικό πογκρόμ»!

Τί συμβαίνει εδώ; Ποιοι μιλάνε για «αντισημιτισμό», κάνοντας διαρκείς πλάτες στην σφαγή του ισραηλινού κράτους;
Μιλάνε τα πιο αιμοσταγή κράτη, που τυγχάνει να έχουν και την μεγαλύτερη αποικιοκρατική ιστορία στον πλανήτη. Μιλάνε οι κοινωνικές τους συμμαχίες, εκείνες που ιστορικά επινόησαν τον ρατσισμό ως μέθοδο ταξικής διαίρεσης και καθυπόταξης των «κατώτερων πληθυσμών». Μιλάνε οι ακροδεξιοί κι οι φασίστες τους, οι ιστορικοί πολιτικοί επίγονοι του ορίτζιναλ αντισημιτισμού, των πογκρόμ και των σφαγών του στην Ευρώπη. Αυτοί μιλάνε, κάνοντας πλάτες στο ισραηλινό κράτος.

Είναι οι ίδιοι που υποτιμούν την εργασία και την ζωή όλων μας, ελεεινολογώντας τους/τις μετανάστ(ρι)ες εδώ και τρεις δεκαετίες. Αυτοί που επινόησαν την «αντιτρομοκρατία» και τον «μουσουλμανικό κίνδυνο» στο εσωτερικό των δυτικών χωρών, μετά την 11/9/2001. Εκείνοι που χειροκρότησαν τις «εκπολιτιστικές/ανθρωπιστικές» επεμβάσεις των δυτικών στρατών τα επόμενα χρόνια. Κι είναι οι ίδιοι που τώρα μας σέρνουν στην όξυνση του παγκόσμιου πολέμου.

Και για να έρθουμε στα δικά μας: αυτοί που κάνουν πλάτες στη γενοκτονία του ισραηλινού κράτους είναι οι ίδιοι που ονειρεύονται αντι-αεροπορικές ομπρέλες, ισραηλινά Iron Dome και πολεμοκάπηλες συμμαχίες στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτοί που γουστάρουν real estate επενδύσεις και τουριστικοποίηση, υποβάλλοντάς μας σε ένα διαρκές καθεστώς εργασιακής και στεγαστικής υποτίμησης και κρίσης. Εκείνοι που είτε διαπράττουν, είτε χειροκροτούν τις δολοφονίες μεταναστών σε αστυνομικά τμήματα και τα σύνορα.

Αυτοί είναι οι «πολέμιοι του αντισημιτισμού», σύμμαχοι του ισραηλινού κράτους: είναι ό,τι πιο σιχαμένο έχουν να επιδείξουν στο εσωτερικό τους οι δυτικές κοινωνίες, προεξάρχουσας της ελληνικής.

Κι είμαστε απέναντί τους! Για την Παλαιστίνη. Και για όλους τους λόγους του κόσμου.

Συγκέντρωση – Μικροφωνική | Ή µε την Παλαιστίνη ή µε τους φασίστες
Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 2024 | 14:30 | Θησείο

Κάτω τα χέρια απ’ τον αντιφασίστα Νίκο Α.

*Μετά την αναβολή που πήρε το εφετείο για την υπόθεση του Νίκου Α. στις 17 Ιουνίου 2022, η νέα δικάσιμος έχει οριστεί για την Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου.

Στις 18 Σεπτέμβρη του 2014, ένα χρόνο μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ο σύντροφος Νίκος Α. συνελήφθη. Το αδίκημά του; Η συμμετοχή στην αντιφασιστική διαδήλωση μνήμης εκείνης της ημέρας στο Κερατσίνι. Ήταν ένας ανάμεσα σε χιλιάδες, οι οποίοι/ες αρνήθηκαν τον κρατικό “αντιναζισμό” εκείνων των ημερών στην πράξη.

Ο Νίκος Α. καταδικάστηκε πρωτόδικα σε 6 χρόνια φυλάκισης, με ανασταλτικό χαρακτήρα μέχρι το εφετείο: μοναδικά τεκμήρια “ενοχής” μια γελοία (γεμάτη από αντιφάσεις, πρόχειρα κατασκευασμένη στους διαδρόμους της ΓΑΔΑ) κατάθεση ενός Δελτά και την εισήγηση μιας όχι-και-τόσο-δημοκρατικής εισαγγελέως. Τόσο οι μπάτσοι, όσο κι η εισαγγελέας κατάφεραν να “ανακαλύψουν” ανύπαρκτες κακουργηματικές πράξεις των διαδηλωτών, σε μια διαδήλωση που χτυπήθηκε με απίστευτη βαρβαρότητα από ΜΑΤ και ΔΕΛΤΑ.

Στα χρόνια που είχαν προηγηθεί το ελληνικό κράτος, οι μηχανισμοί του, τα μήντια, τα αφεντικά και τα τσιράκια τους (όλο αυτό το σκατένιο συσσωμάτωμα που ακούει και στο όνομα “εθνικός κορμός”) έχτισαν μεθοδικά την υποτίμηση της πολυεθνικης εργατικής τάξης πάνω σε ψέμματα, σκατοπληρωμένα μεροκάματα, κέντρα κράτησης, εθνικισμό, ρατσισμό -και βία.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, συνέχισαν να πουλάνε υποτίμηση και διαταγές -ακόμα κι αν κατά καιρούς, με την βοήθεια του αριστερού τμήματός τους- έκρυβαν την καφρίλα τους πίσω από δημοκρατικές φλυαρίες.

Όλα αυτά τα χρόνια, τα χρόνια “πριν” και τα χρόνια “μετά”, ο Νίκος Α. ήταν και παραμένει οργανωμένος σε αντιφασιστικές συλλογικότητες: σε ομάδες ανθρώπων που αποδεικνύουν στο λόγο και την πράξη, με συνέπεια, επιμονή και αξιοπρέπεια ότι μόνο η ίδια η πολυεθνική εργατική τάξη μπορεί να βάλει μπλόκο στην καφρίλα του φασισμού, στις δουλειές, στις γειτονιές και στους δρόμους.

Αυτό είναι και το μόνο αδίκημα του Νίκου Α.: η περηφάνια (ταξική και συλλογική μέχρι το κόκκαλο) που προκύπτει απ’ την συνείδηση πως ό,τι έχουμε είμαστε εμείς. Κόντρα στην βαρβαρότητα και την ξεφτίλα των παλιών και των νέων φασισμών.

Ο σύντροφος Νίκος Α. δεν είναι ο μόνος -και δεν είναι μόνος.
Στην 16 Σεπτεμβρίου, στο εφετείο Πειραιά, θα είμαστε όλες κι όλοι δίπλα του.

Συγκέντρωση – Παρασκευή 16/9 στις 9:00, Δικαστήρια Πειραιά