Στο διάλο (τρία χρόνια τώρα) με την νέα κανονικότητα

Είναι 2023. Τρία χρόνια μετά το πρώτο lockdown. Τρία χρόνια γεμάτα εντολές, σωρό ειδικούς κι αιτήσεις στο mygov.gr. Τα σπίτια που μένουμε έχουν νοίκι (πολύ) υψηλό και θερμοκρασία (πολύ) χαμηλή. Κι όμως: προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλα πάνε καλύτερα τώρα. Γιατί; Μα επειδή τώρα πια δεν “μένουμε μέσα” με εντολή λοιμωξιολόγων, αλλά με φιλική παρότρυνση των αφεντικών μας: επειδή με τους μισθούς που παίρνουμε, δε βγάζουμε ούτε μισό μήνα. Οι μισθοί μας μειώνονται στην πραγματικότητα ενώ τα έξοδά μας αυξάνονται πολλαπλάσια.

Αυτός είναι ο βασικός λόγος που έχουμε γεμίσει από τα περιβόητα pass: fuel pass, market pass, power pass, δωσε-και-σωσε pass. Με άλλα λόγια, έχουμε γεμίσει κουπόνια και δελτία με ένα σωρό ονόματα, τα οποία περισσότερο σημαδεύουν εμάς και τις βασικές μας ανάγκες, παρά επιδοτούν τη φτώχεια μας. Εντείνουν τον ψηφιακό έλεγχο του κράτους πάνω μας ενώ πριμοδοτούν στρατηγικούς κλάδους του ελληνικού καπιταλισμού.

Είναι 2023 λοιπόν. Η διακυβέρνηση μέσω της έκτακτης ανάγκης είναι πια η νέα κανονικότητα. Η αστυνομία είναι πανταχού παρούσα στο δημόσιο χώρο και τα όπλα της στραμμένα πάνω στους καταραμένους της τάξης μας. Η όλο και βαθύτερη υποτίμηση όλων μας είναι ήδη εδώ. Η όλο και μεγαλύτερη υπαγωγή μας σε πολεμικούς σχεδιασμούς συνεχίζεται αμείωτη.

Κι όμως: η διαρκώς εντεινόμενη συνθήκη αδιεξόδου που στήνουν κράτη κι αφεντικά πολλαπλασιάζει την οργή μας. Κι αυτή η συλλογική οργή είναι το μόνο αντίδοτο σε μια ζωή στημένη γύρω από οθόνες, τηλεχειριστήρια και ψυχοφάρμακα. Η οργή τροφοδοτεί τις αρνήσεις μας και την οργάνωση των συλλογικών μας περασμάτων. Είναι 2023 κι έχουμε μάθει καλά πια πως ό,τι έχουμε είμαστε εμείς. Δεν είναι οι σωτήρες οποιαδήποτε ιδεολογικής απόχρωσης. Είμαστε εμείς: οι σχέσεις μας, οι τρόποι μας, οι σκέψεις μας και η οργή μας.

video από το antifa projector

«Θα σας ταράξουμε στην υγεία» δήλωσαν με λίγα λόγια πριν από περίπου ένα χρόνο το κράτος και τα αφεντικά του. Και αυτό δεν θα μπορούσε να σημαίνει «το καλό όλων μας». Θα έπρεπε να είναι σαφές εδώ και καιρό πως δεν αγχώθηκαν στιγμή για το αν θα ζήσουμε αλλά, αντίθετα, επιδίωξαν να αλλάξουν βίαια το πώς θα ζούμε. Πώς θα δουλεύουμε, πώς θα συναντιόμαστε, πώς θα διασκεδάζουμε, ακόμα και το πώς θα αντιστεκόμαστε.
Με όχημα τον φόβο και τη διαρκή «έκτακτη ανάγκη» και με μπροστάρηδες τους διάφορους εντεταλμένους «ειδικούς», εξαπέλυσαν μία συνεχιζόμενη επίθεση στα σώματα και τα μυαλά της πολυεθνικής εργατικής τάξης: από τα κομμένα (τηλε)μεροκάματα μέχρι τις χουντικές απαγορεύσεις, απ’ την λογοκρισία μέχρι τα καινούρια σώματα ασφαλείας κι απ’ την τηλε-εκπαίδευση μέχρι τα πιστοποιητικά υγείας. Απ’την ολοένα και πιο απροκάλυπτη κατάσταση εξαίρεσης στα κλειστά κέντρα κράτησης – φυλακές μεταναστών-εργατών, μέχρι τις πολεμικές ιαχές στα σύνορα και τις θέσεις μάχης που παίρνουν στα πεδία των διακρατικών ανταγωνισμών.

Λέγεται αναδιάρθρωση σε καιρό καπιταλιστικής κρίσης και δεν έχει να κάνει με μέτρα προστασίας από οποιαδήποτε «υγειονομική απειλή». Και μερικές φορές μπορεί να μοιάζει και έτσι: Θα δουλεύετε πολύ και φθηνά ή θα μένετε άνεργες (με ή χωρίς τα επιδόματα που θυμίζουν συσσίτια για τροφίμους), η καθημερινότητά σας θα ελέγχεται και με μπάτσους και ψηφιακά, θα στοχοποιείστε ως «ανεύθυνοι», «αρνητές» ή ό,τι άλλο με το που σηκώνετε κεφάλι – και θα βγάζετε τον σκασμό ή θα διαμαρτύρεστε, όλοι μαζί κι ο καθένας μόνος του, με comments.

Δεν δουλεύει, όμως, ακόμα όπως θα ‘θελαν, παρά το μηντιακό show και παρά την ολόψυχη στήριξη της αριστεράς, παρά τις προσπάθειές τους να εντάξουν τις διάχυτες ταξικές αρνήσεις σε ένα πλαίσιο «απελπισμένων μαγαζατόρων» ή στην λεγόμενη «κοινωνική κούραση». Απ’ τον αντιμπάτσικο θυμό στους δρόμους, μέχρι το καθημερινό ρίσκο του σπασίματος της καραντίνας. Απ’ την λούφα στα λάπτοπ της τηλε-εργασίας μέχρι και τις πραγματικά κατειλειμμένες τηλε-σχολές. Από τις διαδηλώσεις γειτονιών μέχρι και τις εξεγέρσεις στα κλειστά κέντρα κράτησης μεταναστών. Από εκεί θα πρέπει να συνεχίσουμε.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι η νέα κανονικότητα που διαμορφώνεται, έχει οργανωθεί για να κάτσει πάνω στις ζωές μας.
Δεν αναιρείται από πρωθυπουργικά διαγγέλματα και δεν θα τελειώσει από μόνη της, ούτε όταν «ανοίξει η οικονομία», ούτε αν αλλάξει η κυβέρνηση.

Να σταθούμε ο ένας δίπλα στην άλλη, όρθιες και απειλητικοί απέναντι στο νέο φασισμό. Στις πλατείες, στους δρόμους, στις δουλειές. Nα τους στείλουμε στο διάολο.