Οι πρόσφατες κινήσεις του ελληνικού κράτους στην Ανατολική Μεσόγειο και σε «ιδιαίτερα» νησιά μπορούν να φαντάζουν αμυντικές, μόνο όσο οι δεξιοί και αριστεροί ρουφιάνοι τις κατηγορούν ότι υπηρετούν «αλλότρια συμφέροντα». Η σκόπιμη αυτή σύγχυση ευνοεί τους λογαριασμούς των ελληνικών αφεντικών στο παγκόσμιο σφαγείο – τους λογαριασμούς του εθνικού συμφέροντος. To κράτος μας έχει πλεόνασμα πολεμικής ιστορίας: τόσης που δεν επιτρέπει παρεξηγήσεις ότι δήθεν το σέρνουν από τη μύτη άλλες δυνάμεις.

Οι πρόσφατες κινήσεις του ελληνικού κράτους στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή και ο αντιπολιτευτικός θόρυβος που τις συνόδευσε, συνοψίζουν μία συλλογική στρατηγική εναντίον μας. Στην πραγματικότητα, όλοι αυτοί συμφωνούν με την πολεμική εμπλοκή, όπως ακριβώς συμφωνούν τόσα χρόνια για την «ανάγκη αμυντικής θωράκισης της πατρίδας» και τα «κυριαρχικά δικαιώματα», τα εξοπλιστικά, την αντι-τούρκικη προσήλωση, την υποχρεωτική θητεία. Δεν είναι όμως μόνο το χακί: μην ξεχνάμε ότι και πριν τη βάιραλ ατάκα του Δένδια για φέρετρα με σημαίες, όλοι αυτοί μετρούσαν μαζί φέρετρα συστρατευμένοι στον «πόλεμο ενάντια στον αόρατο εχθρό». Μην ξεχνάμε ότι σε κάθε «κρίση» μας πουλάνε λίγο πολύ ότι όλοι τρώμε το πακέτο. Η υλική μας υποτίμηση και το διανοητικό μας σακάτεμα είναι εθνικά ωφέλιμα!

Οι πρόσφατες πολεμικές κινήσεις του ελληνικού κράτους, οι φρεγάτες και τα f-16 στην Κύπρο, οι συστοιχίες patriot στην Κάρπαθο και τη Σαμοθράκη καθώς και αυτές στην Σ. Αραβία, η επερχόμενη «ασπίδα του Αχιλλέα» και τα ρέστα, ανέδειξαν τελικά ως νικητή τον πατριωτισμό – δεξιό και αριστερό. Την γλώσσα πίσω από όλες τις γλώσσες που κατεδαφίζει πρώτα απ’όλα τον ταξικό ανταγωνισμό, που διαμορφώνει τα όρια της όποιας εσωτερικής «αντιπαράθεσης». Την γλώσσα, τον μηχανισμό και τις σχέσεις που σε στέλνουν στον πόλεμο «με το χαμόγελο στα χείλη».

Πρέπει να θυμόμαστε: αυτό που παίζουν οι οθόνες είναι η εκδοχή των αφεντικών για τον πόλεμο. Αυτή που έχει τα κράτη και τις φάτσες των ηγετών τους στο κέντρο ενώ εμείς μετράμε είτε ως θύματα είτε ως τέρατα – είτε ως πειθαρχημένοι στρατιώτες. Υπάρχει όμως και η δικιά μας εκδοχή: αυτή που έχει στο κέντρο την πολυεθνική εργατική τάξη, με τις ήττες της και με τα ζόρια της αλλά πρωτίστως με τις αρνήσεις της. Η εκδοχή αυτή, που βλέπει την ιστορία του πολέμου ως μία ιστορία εναντίον του.