Στις 5 Απριλίου, στο Εφετείο Κακουργημάτων Πειραιά, έχει προγραμματιστεί η δίκη για την περίπτωση του αντιφασίστα συντρόφου μας Νίκου Α. Ο σύντροφος Ν.Α. ήταν μία από τις 64 συλλήψεις της αντιφασιστικής διαδήλωσης μνήμης (και αγώνα) στις 18 Σεπτέμβρη 2014 στο Κερατσίνι, ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα/Killah P. στην ίδια περιοχή, από το τοπικό τάγμα εφόδου της συμμορίας χ.α. Οι επικεφαλείς της ομάδας ΔΕΛΤΑ που προέβη στην σύλληψη, σε συννενόηση με (και πιθανότατα: καθοδήγηση από) τις κεντρικές υπηρεσίες «προστασίας του πολιτεύματος» της αστυνομίας συνέταξαν ένα εντελώς φανταστικό σενάριο –αλλά και μια υπαρκτή και βαρύτατη δικογραφία- σύμφωνα με την οποία ο σύντροφος παραπέμφθηκε να δικαστεί, φορτωμένος με όλες τις κακουργηματικές κατηγορίες, τις σχετικές με τη ρίψη μολότωφ –και τον «κουκουλονόμο» (ο οποίος εντωμεταξύ καταργήθηκε). Μάλιστα, υπήρξε και σοβαρό ενδεχόμενο προφυλάκισής του, το οποίο ευτυχώς απεφεύχθη, μετά και τις καταθέσεις αυτόπτων μαρτύρων στην ανακρίτρια, όπου και ουσιαστικά διέλυσαν τις πρόχειρα και «στο πόδι» στημένες κατηγορίες των μπάτσων. Όμως η δικογραφία παρέμεινε ενεργή φυσικά, μαζί με όλη την σχετική πολιτική, συναισθηματική και οικονομική πίεση προς τον σύντροφο και τις συλλογικότητες που συμμετέχει. Η σχετική δίκη διεξήχθη και ολοκληρώθηκε, σε δύο συνεδριάσεις, στις 20 Μαρτίου 2018, με ετυμηγορία έξι χρόνια φυλάκιση -κατά συγχώνευση, για τις κακουργηματικές κατηγορίες της κατοχής και ρίψης (έκρηξης) εκρηκτικής βόμβας – με αναστολή έως το εφετείο. Ο Νίκος Α. είναι αθώος. Είναι ένοχος μόνο για την μακροχρόνια συμμετοχή του στο αντιφασιστικό κίνημα, ένοχος για την συνειδητή του αφοσίωση στην ανατίμηση της πολυεθνικής εργατικής μας τάξης, ενάντια στην θλίψη και την παραίτηση, ενάντια στον κανιβαλισμό, ενάντια στον σύγχρονο φασισμό. Είμαστε δίπλα του.

Τα ξημερώματα της 18ης Σεπτεμβρίου του 2013, ένας 33χρονος προλετάριος από τα δυτικά της Αθήνας στάθηκε απέναντι σε μια 30αριά υπαλλήλους του τοπικού παραρτήματος της μαφίας, της παρακρατικής συμμορίας της χ.α. Για να προστατεύσει την διαφυγή των φίλων του, για να προστατεύσει 2-3 πράγματα για τα οποία άξιζε να παλέψει στη γειτονιά του, για να σταθεί δίπλα σε άλλους, και άλλες σαν κι αυτόν, μετανάστες και ντόπιους, κόντρα στους ξεφτιλισμένους τσαμπουκάδες και τα βλέμματα των μπράβων. Και τα σκουπίδια που βρέθηκαν απέναντι του, με την προστασία των μπάτσων, τον δολοφόνησαν.

365 ΜΕΡΕΣ

Τις 365 μέρες που ακολούθησαν, οι επιθέσεις ενάντια στην πολυεθνική εργατική τάξη δεν σταμάτησαν στιγμή. Παράλληλα με τις δικαστικές “αντιναζιστικές” διώξεις , το ελληνικό κράτος και τα αφεντικά του, οι ρουφιάνοι τους και οι κοινωνικές τους συμμαχίες δεν έπαψαν να οργανώνουν την υποτίμηση της εργασίας, να αντικαθιστούν την πρόνοια με τον «Ξένιο Δία» και την επιχείρηση «Θέτις», να στήνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους “περισσευάμενους”, δεν έπαψαν στιγμή να φωνάζουν πως οι ζωές μας δεν αξίζουν μία. Και κυρίως ότι εμείς δεν έχουμε κανέναν λόγο σ’ αυτό, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα πέρα απ’ την κλάψα, πέρα από τον κανιβαλισμό του «ο καθένας για την πάρτη του» και την μεταφυσική προσμονή για κάποιον δεξιό ή αριστερό εθνικό σωτήρα. Απαίτησαν, κι εξακολουθούν να το απαιτούν, όλα αυτά -η υποτίμηση, ο θάνατος, η κλάψα και η μιζέρια- να θεωρούνται αυτονόητα.

ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ

Τα ξημερώματα της 18ης Σεπτέμβρη του 2013 ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας με την στάση του είπε ένα “άντε γαμήσου” σ’ όλα τα παραπάνω. Και θύμισε πως οι δικές μας καθημερινές μάχες είναι οι μόνες στις οποίες μπορούμε να ελπίζουμε. Οι συλλογικές μας σχέσεις, ο πλούτος και η μαχητική τους αυτοπεποίθηση, που στέκονται κόντρα στην βαρβαρότητα και την ξεφτίλα. Απάντησε ξανά, όπως το κάνουν καθημερινά τόσες άλλες και τόσοι άλλοι, μετανάστες και ντόπιοι προλετάριοι, στο παλιό, καλό ερώτημα:

Ή ΜΕ ΤΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ Ή ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

Κι όσοι βρίσκουν την απάντησή του ξένη, έχουν δικαίωμα μόνο στο σκασμό.